شامِ خیال انگیز

 

در آن هنگامه پاییز؛

چه زیبا بود و رویایی؛

آن شامِ خیال انگیز؛

کنارِ ساحلِ دریای شور انگیز؛

در آنجا در سُکوتِ ماه؛

اُفق از بیکران پیدا؛

چه شوق انگیز پروازِ پرستو ها؛

چراغِ آسمان و رقصِ ماهی ها؛

صدای بالِ مُرغی در میانِ آب می پیچید؛

تو گویی با نوای عاشقانِ مست می رقصید؛

و من با همگِنانِ خویش می رفتم بسوی باغِ شیدایی؛

بهر گامی که می رفتم؛

برگ های سُرخ رنگ و زرد؛

زیرِ پایم پرنیانی بود رویایی؛

زیرِ سقفِ آسمانِ آبی شفَاف؛

همه اِکسیریان دلشاد؛

ولی آنجا نه دادی بود و نه بیداد؛

یکی از ره که می آید؛

دوستی را نا گهان آغوش می گیرد؛

یکی دیگر سُراغِ آشنای خویش می گردد؛

یکی با دوستی دیرینه می خندد؛

دگر از شوقِ آن دیدار می گرید؛

و من با خویش می گویم؛

پس از عُمری جدایی ها؛

چه زیبا و سُرور آمیزاین گِردِ هم آیی ها؛

دوستی من را که می بیند؛

نامِ آشنای خویش با تردید می گوید؛

و چون با اوسُخن گویم؛

صدا را آشنا یابد؛

مرا آغوش می گیرد؛

و با شرمندگی گوید؛

اگر چه نیک می دانم؛

روزگاری سخت ویران است؛

ولی هر گز ندانستم؛

که ایرج در پَسِ آن چهره پنهان است؛

و من آهسته می گویم که ای همکارِ اکسیری؛

در این دنیای پُر غوغا؛

هم درد است و هم پیری؛

چون از ره عزیزِ دیگری آید؛

دگرآن گُفت و گودیری نمی پاید؛

سپس با دوستِ دیرینه ام؛

گُفت و شُنودِ دیگری دارم؛

تا هوایی تازه گردانم؛

با او کنارِ ساحلِ آرام می آیم؛

که از دوری و دیری ها سُخن گویم؛

پس از لَختی؛ دوباره باز می گردم بسوی سالن زیبا؛

میانِ رقصِ شاد و پای کوبی ها؛

ولی ناگه تو را دیدم؛ که نامِ مرا از دور می خوانی؛

چون نزدیک می آیی؛

تو را آغوش می گیرم؛

و با بوسه گرم ات؛ یاد گاری ماندنی در خویش می گیرم؛

سپس آنجا کنارِ میزِ شامِ شب؛

از روز های خوب میگویی و می گویم؛

بلی آن شب پاسی می گُذشت از شب؛

که من از شوقِ دیدارت؛

کنارت تَنگ می مانم؛

بلی آن شب در آن هنگامه پاییز؛

کنارِ ساحلِ دریای شور انگیز؛

زیبا بود آن شامِ خیال انگیز؛

 

ایرج

دسامبر2008 لندن