اشعار
رضی در دو بخش این وبسایت است،
از همین
جا یا در آخر همین صفحه میتوانید به بخش دوم
اشعار قدیمی تر بروید.
رَفـتی
چقدر خوب مَرا
بوسه دادی و رَفـتی
به بَستـَرَت،
دل ِ شـیدا کِـشاندی ورَفـتی
به دَشتِ سینهِ
پـُرگـُل، مَرابه مَرکـَبِ عشق
هِـزار بار ،
هوَس را دَواندی و رَفـتی
چورَقص ِ بَرگِ
گـُلی،روی ِموج ِ بـِرکهِ آب
لبَت به روی
ِلبَم، خوش نِشاندی و رَفـتی
از این زمین ِ
پُر اندوه، جان ِ عاشق را
به کـَهکِـشان
ِ وجودَت رساندی و رَفـتی
کبوتر ِ دل
ِمشتاق را، ز ِ کـُنج ِ قـَفـَس
به آســمان ِ
دل ِ خـــود پَراندی و رَفـتی
بـِسان ِ ابر ِ
بـَـــهاران، ز ِچشم ِ خستهِ من
بلور ِاشک چو
باران فــــــشاندی و رَفـتی
نگفته ای به
رضی، نازنین ِ مــن که چرا
شـَبی دِگر به
کـِـــنارم نـَماندی و رَفـتی
رضی 28/11/1375
رویا
به دیار ِخود چه دارَم که به هدیه
آرَمَت پیش
بـِجُز از اُمـیدِ دیــدار،
نداشـتـَم دِگر بـیـش
بـِرَوَم که تاّ بـیابَم ، بَر ِ بوسـتان ِ رویا
گـُلی ازجمال ِرویت، که به هدیه
آرَمَت پیش
چه زبان سـُخـَن بگویَم، که ترا
قــَبول اُفتــَد
که نــَبود درسرَم جُزغــَزَلی از
این دل ِ ریش
به کِـتاب ِ شِعر رفتم، که
بگویَـمَـت تـَـرانه
به کـُدام صَفحه یابم، سخن ِ غم
ِدل ِ خویش
همه فکروآرزویَم، پــِی ِوصل ِ
توست ای گل
بـِجُز از خیال نـَبوَد ، به سَر
ِ محال اندیش
طـَپش ِسرای ِقلبم ز ِچه روست نا
هَماهَنگ
به زبان ِساده گوید که دِلیست پُر
ز ِتشویش
به رضی پیام دادی؛سَر ِخود بگیرو
خود شو
بـِنِگـَر،چه کرد با خود، که نبود هیچ یاریش
رضی 23 اکتبر 2008
نیاز
به نیاز ِ وَصلت ای
دوست، به سجده اوفتادَم
به نماز ِ چشم مَستـَت،
به طریقت ایسـتادَم
همه عُمر در ضمیرَم،
به مقام ِ درس بودَم
به خضوع ِ کودکانه،
به حضور ِ اوسـتادَم
چو تورَخت بستی
ازدَهر،به جسـتجوی ِرویت
چو به سَر طلب نمودم،
به فـَـنا قـَدم گشادَم
به مَزارت اوفتادم، به
حضور ِ حـَق رسیدم
به صدای ِ دل شـنـیدم،
همه نام ِ تو دمادَم
ز ِ فنای ِ خویش دیدم،
همه وَحدت ِ وجودَت
که برای ِعشق ِ حوٌاست،
حِماسه های ِ آدَم
نه خودَم،نه
شخص،هیچَم،به مدار ِخویش پیچَم
تو مَنی، کز آن خـَم و
چَم، به مَدار بَرفـتادَم
بـِخدا، که تار ِمویَت،
خط ِاستوای ِعشق است
که دو خال ِ قلبـِمان
را، به دو قطب آن نهادم
به تونازنین ِنازم، چه
خوش است جان بـِبازم
ز ِ رضی چنان بسازم، که
بگویی از تو شادَم
رضی 27/8/137
دوره
گرد
دلم در خانه
میگیرد
چرا دیگر صدای
ِ جیک جیکِ جوجکانم نیست
در آن پَستو،
در این گوشه
دگر بازی ِ
آرام و قشنگِ کودکانم نیست
صدای ِ پای ِ
همسر نیست
خدایا، این صدا
های ِ بسی نا آشنا از کیست.
کنار ِ یک اطاق
ِ کوچکی در گوشهِ خانه
ردیفِ خشکِ
انبوهِ کتاب از جبههِ دیگر
چنان سربازهای
ِ خشمگین ِ لشگر ِ تنهایی ِ دشمن
به رویم خیره
میگردند
به سرمای ِ
سکوتِ انزوای ِمن، چنان دیوانه میخندند.
دوباره باز
میبایست تا بار ِ سفر بندم
دوباره کوله
بارم را به دوش ِ خسته میبندم
چه سنگین است،
پیرم، زور ِ بازوی ِ جوانی نیست
دوباره بسته
پیچیده را خالی کنم، شاید
سبک تر بازچینم
بسته ای دیگر.
به هر جا
میروم، بامن بسان ِ مُجرمی رفتار میدارند
و حتی در ورودِ
کشورم یک دشمن ِ دیرینه می بینند
نگاهِ کنجکاو ِ
دشمنی بر دیدگان ِ خسته ام دوزند
شگفتا، این
چنین بیگانگان همشهریان ِ شهر ِ دیروزند
چنین نا
آشنایان، آشنایان ِ پریروزند.
چه باید کرد؟
باید دوره گردِ
کودکان گردم
به شهر ِ دیگری
ناخوانده مهمان ِ کسان گردم
از این خانه به
آن خانه روان گردم
در این پیرانه
سر در آرزوی ِ خانهِ آخر دوان گردم.
رضی 2 سپتامبر 2008
لبخند
شعری از رضی مدنی.
اینجا بخوانید
زندگی
زندگی جُز یک نِگاهِ مهربان ِ یار
نیست
زندگی شیرین تر از یک بوسهِ دلدارنیست
عمر ِعاشق عمر ِیک پروانه و شمع وگل
است
بیشتر از لحظه های ِ آهِ حَسرَت
بارنیست
هیچ آهنگِ سُخن زیبا تراز راز و نیاز
در سرودِ دلنواز ِ گفتگوی ِ یار نیست
هیچ دارویی چو یک بوسه از آن لعل ِ
لَبت
با یکی لبخند، دَرمان ِ دل ِ بیمار
نیست
در جهان قلبی بسان ِقلبِ عاشق پاک نیست
جز رُخ ِ دلدار جای ِ خلوتِ اغیار نیست
در کِتابِ شعر ِمن جُز خنده های ِ زیر
ِلب
از دهان ِ ناز ِ تو آیینهِ پندار نیست
در شکوهِ کهکِشانت نازنین ِ ناز ِ من
چون رضی یک ذرٌه در این گنبدِ دَوٌار
نیست
رضی 1375/1/29
کاوش
در این سه رُبع ِ قرن
بسیار سالیان
در هر سپیده دم
در جستجوی ِ تابش ِ رنگین کمان ِ
نور
به افق چشم دوختم.
رفتم ز ِشاخسار ِاُمیدی شکوفه ای
چینم
امٌا دریغ
در این سَرنگون سِـپـَنج
در این باژگون سِتـیغ
دراین قیرگون خـَلاب
آژنگِ تازیانه های ِ زمان ِ سِتیزه
گر
قلبم شکست
دستم بـِبَـست
پایم به گِل نِشست.
ستمگر زمانه ایست،
قلبم هنوز میطپَد، در جستجوی ِ نور
دستم هنوز میسراید
از سرزمین ِ من، زیبا ترانه ای
پایم هنوز میدَ ود، در کاوش ِ
اُمبد.
رضی
1 تیر 1387
شاید
دوباره، باز به خانه سفر
کنم
شاید
درختِ کوچهِ ما با شکوفه
ناز کند
هوای ِ شهر ز ِبادِ شکوهِ
البرزی
ترانه ساز کند
شاید.
دوباره روسری ِ دختران ِ
کوچهِ ما
ز ِ رنگِ سردِ کبودی به
روشنی آید
به رنگِ سرخ گل و نسترن
شود
شاید
به گیسوان ِ پریشانِشان،
گل ِ شادی
گل ِ هوای ِ نشاط آوری ز
ِ آزادی
به بوسه های ِ نسیمی ز ِ
قلهِ توچال
بیاراید.
دوباره، باز به خانه سفر
کنم
شاید
به مردمان ِ سر ِکوچه مان
سلام کنم
وَ شاد بینمِشان از
سلامتِ دوران
دوباره قصهِ خوش کامِگی ِ
آنان را
به شوق ِکودکِ تازه زبان
نیاز کنم.
دوبار، باز به سبزی فروش
ِ کوچهِ مان
سری بزنم
ز ِجعفری، تره، نعنا
ز ِپرتقال، ز ِ سیب و
انار و بـِه پُرسَم
نگویَدم که گِران است
یا که نایاب است
بگویدم، ببر آن چیزها که
میخواهی
دُکان ِ کوچهِ ما سبز و
خٌرم است امروز
ز ِتازگی و ز ِشادابی و
فراوانی.
دوباره باز
به نانوایی آن کوچه هم
سری بزنم
ز ِبوی ِنان ِتروتازه پُر
کنم سینه
به چهره های دگر نیز
بنگرم
شاید
که شادمانه به بازارها
روانه شوند
چنان گذشته، به هر
بامدادِ آدینه.
دوباره، باز.........
رضی
8 جون
2008
در ارتباط با شعر بالا، ایرچ دنیایی
به پیشواز رضی مدنی رفته
و شعر "پاسُخی
به
دوست
ِ شاعرَم"
را گفته که میتوانید آنرا دراینجا
بخوانید.
یاد
باز دوباره میرود، دل به هوای ِیار ِمن
باز به یاد آیدم، خاطرهِ نگار ِ من
چهرهِ نازنین ِ او، هست همیشه یادِ من
آهِ من از نهادِ من، نیست به اختیار ِ من
گریه بدین بهانه ام، اشکِ هزاردانه ام
هَمدم ِ این ترانه ام، دیدهِ اشکبار ِ من
مَست شوَم ز ِیادِاو، از رُخ ِنازو شادِاو
بر دل ِمن نهاد او،مستی ِمن،خمار ِمن
روی به هرکجا کنم،گوش به هرنوا کنم
نام ِ وِرا صدا کنم، تا برسَد کِنار ِ من
چشم براهِ او مَنم، مستِ نگاهِ او مَنم
ناله وآهِ او مَنم، صبر ِمن و قرار ِمن
سوختی اِی دل ِحزین، بهر ِنگار ِ نازنین
دیدهِ خون فِشان ببین، مانده بیادگار ِمن
شعر ِرضی برای او،هر خطِ آن ثنای ِ او
جان و دلم فدای ِاو، هست درانتظار ِمن
رضی 1373/11/5
نادانی
به
چـِکارم اید؟
اینهمه
کاوش در جنگل ِانبوهِ کتاب
از پی ِ
دانِستن
این چنین
خسته و زار و بیتاب.
به
چـِکارم آید؟
خواندن
ِآن چه شده، این چه شود
روز ِپیری
که رسَد
دانِش و
فـَن همه بازیچه شود.
به
چـِکارم آید؟
که چـِسان
باز به پرواز آید
روز رفتن
که رسَد
جسم وجان
جمله به آواز آید.
ز ِچه رو
میخوانم
ز ِچه رو
زَحمتِ پندار به خود میگیرم
یا بدین
شیدایی
بهر
ِدانستن ِ حَق میمیرم.
وای از
این نادانی
کاش
میدانستم
که چرا سر
پی ِآموختن است
وَچرا این
دل ِ من
در پی
ِساختن و سوختن است.
رضی 1362
خـَسته
زین روزگار
عـُزلـَت، قلبی شِکسته دارم
از شِکوه های
ِبسیار، لبهای ِ بسته دارم
در بندِ شـَحنه
چندی، بَر دست بود زنجیر
حالی دو دستِ
خـَسته، از بند رَسته دارم
پیمان ِ ما
شکسته، باری دِگر نـَبـَسته
زان عهد ِدیر پایا،
پیمان گـُسـَسته دارم
با رهروان ِ
خـَسته، راهی نمیتوان رَفت
زین راهِ بی تفاوت،
بَس گام ِخسته دارم
یک دست بی توان
است، ازبَرگرفتن ِگـُل
در آرزوی ِبُستان،
گـُل دَسته دَسته دارم
دُردیست دربرابر،
با کـَس نمیتوان خورد
در خانقاه،
تنها، جامی شِکسته دارم
برخیز، گرچه پیری،
زین کـُنج ِ پُرمَرارَت
تا کِی رضی بگویی،
کـُنجی نِشسته دارم
رضی 2008-03-25
اُمیدِ نوروزی
آید ز ِ
رَه سفینهِ نوروزی
آید به
گوش نغمهِ پیروزی
هر چهره
از بهار بگردد شاد
از شادی ِ
ترانهِ بـِـــهروزی
اُمید
هست: تا به همه دوران
پایان پذیرد
رســـم ِ بد آموزی
آزاد
مردمان به سخن آیند
کوتاه،
دست های ِدهان دوزی
مردم شوند
خوش ز ِفراوانی
ویران شود
سرای ِ زراندوزی
گیتی رها
شود به همه دوران
از فقر و
ناخوشی و سیه روزی
دار
ِستمگرانه فروریزد
برپا
کنیم دِِیر ِ دل افروزی
درهفت سین
خجسته بیاراییم
آیین ِ
باستانـــی ِ دیـــروزی
اُمیدِما: که بــر همگان باشد
هرروزشان
بهاری و نوروزی
رضی
17 مارچ 2008
نوروز
برخیزو پای کوب
که نوروز آمده
نوروز با
بـــهار ِدل افــروز آمــده
در درس ِعشق
بوسه بزن بر رخ ِ نگار
اســـــتادِ
مِهـــــــر مَسئـَله آموز آمـــده
اِسپند دود کن
کـه اِسفند میرَوَد
گلهای ِفروَدین
همه پیروز آمده
در دشتِ روزگار
شقایق شِکـُفته شد
از خاکِ ســـرد
نوگل ِ امــروز آمده
سرمای شب بـرفت،
بیاور پیاله را
مِی در پــگاه
نوش که نوروز آمده
رضی 16 مارس
08
زبان ِعشق
آموختم سُخن که
نشـیـنـَم به گـُفـت وگو
تا در دیار
ِشِــعر کـُـنم عشق جـُست و جو
دیدم زبان
ِعــشق زبانی ست بی کـَـلام
حرفِ نگاه و دور
ز ِ هرگونه های و هو
در یک نگاهِ یار
هزاران پـَیام ِ مِـهر
بسیار نـُکته ها
ز ِ شِکر خنده های ِ او
لبخندِ دوسـتی و
نـَظـَرهای ِ مِـهربان
بهتر ز ِشعر گفت
از این نـُکـته مو بمو
من درعَجَب که
اینهمه دیوان ِشعرچیست؟
ترسم که شاعران
همه برمن شـَوند عـَدو
ناگه سروش ِحافِظ
ام آمد به
گوش ِهوش
" با یار
ِآشـــنا سخن ِ آشــــنا بگو "
رضی 29 بهمن 1386
اُمید
چه خوب پوشانید
سپید برفِ زمستان
کبودهای ِسیاهِ سیاه شهر ِ کبود.
امٌا، آه
پس از دو روز ِ دگر برف آب میگردد
کبود ِسیه جامگان ِ شهر ِسیاه
دوباره برمیگردد.
چه خوب بود که باران به شهر میـبارید
وَ میزدود سیاهی ز ِ شهر و خانه ِما.
چه خوب بود که
رنگین
کمان
ِ شهر ِ اُمید
به روی ِ خانه ِ ما
طاق ِ نصرتی مـیـبَست.
رضی 23 دی 1386
پیری
در
این زَمانه دِگـَر طـاقــَت ِ شـَـباب ندارم
طبیب کفت : مَخور باده، من که تاب ندارم
طپش
ز ِ قـَـلب بـِجُـز در خـیال ِ یار نـَـشاید
نفس
به سـیـنه بـِجُـز ناله ِ خـراب ندارم
ز
ِشـیر و شـَربت و از آبِ مـیوه های ِ گوارا
ملول شد دل و جُـز خواهِـش ِشــَراب ندارم
به
تِـشنه کامی ِخود رهـسِـپار ِدشـتِ جـنونم
نه
جویبار، نه چِشمه، بـِجُـز سـَراب ندارم
رفیق ِ روز و شبانم برفت، این من ِ تـَـنـها
رفیق و هم سُخن و یار جـُز کـِتاب ندارم
شب
ِ دراز ز ِرویای ِشـاهـِد و شـبِ دیرین
دودیده چشمه ِآب است،من که خواب ندارم
رضی
به چهر ِنگارت نگاه کن که نگویی
به شام ِ تار ِ غـَریـبـانه آفــتاب ندارم
ری 20
دی
1386
سُکوت
گویند ای رفیق،
بخود آی
نجوای ِتو،
میان ِ هیاهوی ِ
دیگران
بیهوده چالِشی ست.
نشنیده ای مَگر؟
اینجا
همیشه جای ِ سخن
های ِ مِهربان
فریاد ِ آتشی ست.
نیکوست گر زبان
نگشایی
دیگر ترانه ای
نسرایی
درمان ِ دردهای ِ
زمان ِ تو
خامُشی ست.
رضی 17/7/1384
بوسه
به گونه های ِ تو جای ِ لبم هنوز بجاست
به گوشه ِ لب ِ تو خنده ات بَسی زیباست
به یک نـِگاه دِلم را به رقــص آوردی
چه شور و ولوله از یک نگاه ِتو پـیداست
هنوز دل به هوای ِ تو خوب میرقصـــد
هنوز سر به هوای ِ رُخـَت ترانه سراست
سکوت ِ خانه کـُجا، شور ِعاشـقانه کـُجا
ز ِشوقِ وصل ِتواین دل نگرکه پُرغوغاست
به شام ِ یاد ِ تو مشـٌاطـه میـشود دل ِمن
چه خوب خاطر ِ من روی ِ ماه ِتو آراست
گلی به رنگ ِ لبـَت در کِــنار میگیـــرم
لبم به بوسه ِ گل ، دل کِـنار ِتو آنجاست
فِسانه گشت و فراموش شد حکایت ِ ما
ولی حکایت ِ دل از نـِگاه ِ تو پــیـداست
بیا، بیا، گل ِ من
شهرزاد
ِ زیــبـایــم
برای ِ شام ِ رضی بوسه ِ تو یک دنیاست
رضی 24/8/1375
سَفـَر
توانی نیست در بال ِ کبوتر
تا به دریاها کند پرواز
توانی نیست در پَرهای ِ یک گنجشک
دربال ِ پَرَستو
وَ حتـٌی در عقابِ آسمان گرد
گروهِ غاز های ِ دورپَرواز ِ مهاجر
نیز
از دریا هراسانند
سبکبالان ِ دریایی فقط در ساحل ِ دریا
به پروازند
آنان نیز از پهنای ِ اقیانوس در بیم
اند
فقط من یا تو
با این سالهای ِ خسته از پرواز
در هر چندگاهی روی دریاها به پروازیم
تا آنسوی ِ دریاها
کنار ِ جوجکان ِ خود بیاساییم
رضی 8 نوامبر 2007
هَوانوردی
سِـیـر ِ
هوانوردی ِ من، بی ســــتاره بود در شرق یا که غرب، دلم پاره
پاره بود
زیرا پس از
جوانی و دوران ِ پُر شـُکوه اندوه ِ سالهای ِ کــُهولت
اِشـــــاره بود
اُستاد رفت،
گــَزمه به مَسنـَد فرونِشـست کارَش بجای ِعلم و هنر،
اِستِـخاره بود
غوغای ِبی
دلیل و سخن های ِبی حِـساب آنچه نبود، حـَرف ِ حِـساب ِ اِداره
بود
بَر تـَن،
لـِـباس ِمُـتـَحِدُالشِــکل ِ ناخـُــــدا ناصاف و بی
مُـناسِبَت
و
بی قواره بود
در مدرسه،
کِــتاب کِــناری فــتاده بود هَجو و هِجا و یاوه، بَسی
آشکاره بود
شب، آسـمان ِ
زندگی ام تار بود و ســَرد در بامداد، روز چو شـام ِ دوباره
بود
خون شد دلم،
ز ِ مُدعی و چـاپلوسی اش
هر
بامداد در پی ِ رقص و نـَـقاره بود
گــُل بی
نـَصـیب بود ز ِباد ِ صَـبا به باغ خارو گیاه ِهرزه وخـَس،
بیـشماره بود
دیدم
هُمای ِ خـَسته ِ ما، گِـریه میکـُنـَد سیـمُرغ ِ آسـمان ِ
دِلم، اشــکباره بود
پرواز با هُمای ِ جَهــان گرد
ِ دِلفـُــروز در آسمان ِعشق ِرضی، بی ستاره بود
رضی، 26 اکتبر 2007
هَمسَر
دوش به خواب دیدمت
از پس ِاشک ِدیدگان خنده ِ تو، نگاه ِتو، چهره ِ ناز و
مهربان
سلسله گیسوان ِ تو،
بر سر و دوش ِ ناز ِتو با وزش ِ نسیم ِ شب، موج زند چو بادبان
سرو قدَت به باغ ِ
دل، رَشک ِدرخت ِناروَن سایه ِ مهربان ِ تو، برسر ِ من چو
سایبان
نسترَن ِدهان
ِتو، تا که به خنده باز شد رنگ ِلبِ تومیشوَد چون گل ِسرخ
وارغوان
رنگ برنگ همچنان
قوس وقزح درآسمان سایه ِچشم ِ مست ِ تو، زیر ِ کمان ِ ابروان
چون شب ِپُرستاره
ای نورفشان دودیدگان گِرد ِ فروغ ِ چشم ِتو، رنگ ِ کبود ِ
آسمان
وَه چه قشنگ میکند،
هستی و روزگار ِمن چهره ِ نازنینت، اِی نور ِ قشنگ ِ کهکشان
در شب ِ تار ِکلبه
ام ،درغم ِ هجر ِ روی ِتو نور دهد به شام ِ من، آن دوستاره
دیدگان
قافله ِحیات ِمن،
گم شده در سکوت ِ شب راهنمای ِ من تویی، اِی همه عُمر
ساربان
غیر ِخیال ِروی
ِتو، همسر ِخوب و ناز ِمن نیست به خاطر ِرضی فکر ِدِگردراین
جهان
رضی 8/2/1374
راه
راهی
به پیش نیست ولی راه میروم
با
چشم ِ بسته سوی ِ توآگاه میرَوم
در
دشت ِ خاطرات ِ تو ای نازنین ِمن
تسلیم ِ باد گشته، چنان کاه میرَوم
حالی
قرار نیست که جایی کنم مقام
تا
کـــــــعبه ِ مَزار ِ تو با آه میرَوم
هـــرشب بِـِخلوت ِشب ِتاریک ِهجر ِتو
بـــا آفتاب ِعشق ِ تو همــــراه میرَوم
در
قعــــر چاه گر که بگویند رفته ای
با
سر برای وصل ِ تو در چاه میرَوم
در
آسمــــــــان اگرکه بگویند ساکنی
تا
سوی هــــور واختر وتا ماه میرَوم
ای
نــــــازنین ِمن تو کجایی کجا؟ بگو
سرگشته ام که خسته وگـُمراه میرَوم
من رنـــد خرقه سوز
شدم زآرزوی تو
از
مـــــــــدرسه به میکده بیراه میروم
بیهوده گفته انــد که وارسته شد رضی
یک
بنده ام کـه سوی توای شاه میرَوم
رضی
12/9
/1373
با
سپاس از بزرگواری دوست عزیز کاپیتان رضا مدنی
کِتاب
چه گویمت که چه آمد، چه
شد، چـِسان آمد؟
هرآنچه را که هَمی
خواستم هَمان آمد
به هِدیه، تازه کتابی
از آنچه بود و گذشت
ز ِدوستی، ز ِدِگر گوشه
ِ جهان آمد
کتاب ِ دوره تاریخ ِ ما
به بال ِ
هُما
به روز ِ پیری ِ من با
دِلی جوان آمد
ز ِ سالهای ِ جوانی و
شوق ِ پروازم
ز ِ روزگار ِشکوفایی ام
گــُمان آمد
به ژنده خِرقه ِ خاموش
و خسته ِ پـِندار
رَدای ِ اطلس ِ
زربََـفت و پَرنیان آمد
رَواست دست مَریزاد
بـِشنـَوَد راوی
خوشا به خامه ِ شیوا که
پُرتوان آمد
رضی سِپاس ِ نویسنده اش
به شِعر مَگوی
بـِبوس دستِ گِرامَش که
مِهربان آمد
رضی
30 سپتامبر 2007
دردسر کارت سبز
رضی به چه نکته جالبی توجه و چه زیبا
آنرا توصیف کرده است.
براستی که این کارت سبز، که سبز هم نیست،
هم داشتنش دردسراست و هم نداشتن اش.
کارت ِسَبز
راستی
خـَسته شدم
ز ین
همه آمدوَرفت
نتوانم ماندن
چند
ماهی بیش در خانه ِ خویش
روزها
با تـَشویش،
گربمانم نتوانم دیدن
مهربان چهره ِفرزندان را.
در
گـُذ رنامه ام اندوه ِ روادید نوشت:
از
جهان ِ دِگری آمده ای،
ورقی
سبز بدستم دادند
که
دِگر نتوانم
چند
ماهی به سر ِ خانه ِ خود برگردم.
میهن
ِ پاک ِمن، از من تو مَرَنج
چه
کنم؟
رشته
ِ عشق ِ عزیزانم در قلب ِ من است
که به
دَستم بَسته است،
عشق ِ
تو نیز دِگر سِلسِله ایست
که به
پایم خـَسته است.
رضی Sept
06 2007
باغبانی که بپرورد بسی گل درباغ
این شعر، همین
امروز، 29مرداد 1386 از دل شکسته و عاشق رضی مدنی پرواز کرده که به دل
عاشقان هما که در ایران و دیارغربت در گوشه و کنارجهان هستند بنشیند و چه خوب
هم خواهد نشست. گاهی دریک شعر یک دنیا معنی نهفته است که با چندین مقاله نمیتوان
ابرازکرد. رضی جان، بخاطر شعرهایت که صفحات سایت اکسیررا مزین میکند، ازت
سپاسگزاریم.
عاشقان
چه
کسی ساخت
هما
را، دانی؟
عاشقی، از دل وجان، با زحمت
خادمی،
بسته کمر در خدمت
دوستدار ِ وطنی سخت گرفتار ِ هزاران دشمن
باغبانی که بپرورد بسی گل درباغ
در
زمینی که نبودش اثری از سبزی
با
دِلی صاف و دو دست ِ آهَن.
بود
آیا تنها؟
کس
ندادش یاری؟
نی،نی
عاشقان ِ دگری هم بودند
که به
دوران ِ شکوفای ِ
تجٌدُد
خواهی
گِرد
ِ او حلقه زدند
وَ
بدو پیوستند
یار و
همکار شدند
تا
بسازند بسان ِ سیمرغ
آسمان
گرد،
همایی
ز ِ هواپیمایی.
چه
ستمگر دَهری ست
که
دگر عاشق ِ ما با ما نیست
وَ
دگر نیست خبر
از
بسی یاور و یار ِ عاشق
عاشقان ِ دگر ِ رفته ز ِ یاد
که در
این دوره چو من یاد کنند
از
هُمایی
که به ژرفای ِ افق
از
نظر محو شده ست
چه
ستمگر دَهری ست.
08/20/2007 رضی
در
رابطه با بازنشستگان هما
مرداد 1386- اوت 2007
بسیاری از اشعار رضی
زیبا و پر معنا و روشنگر حقایق دنیای امروز ما است.
او نوشته: "خواندن مقاله
دلنشین تو و نوشتار ادیبانه امیر، مرا بیاد شعری
انداخت
که چندسال پیش نوشته بودم." انصافا
که مناسبت این شعر چه بجا است.
رسم ِِ روزگار
دیگر
تورا بــِیاد نمی آرند
آنان که
پُشت ِ دفتر ِ تو به دریوزه پاسبان بودند
آنان
که رنگ ِ زرد ِ گِدائی ِ چـِهره را
با سرخی
تـَمَـلــُق، سـُرخاب میزد ند
دیگر تو
را بـِیاد نمی آرند
اِمروز
روز ِ فراموشی ست
حتـٌی
اگر سلام بگویشان
دیگر تو
را بـِجای نمی آرند
حتی به
یک نگاه ِخـُشک ِ پـُر از اِبهام
سر را
فرود نمی آرند
این است
رسم روزگار
چه باید
کرد؟
باید
قبول کرد نِعمت ِ آزادی
راحت
شدی ز ِ زحمت یک لبخند
در پاسخ
ِ تملق ِ دریوزه
در پاسخ
ِ سلام ِ فریبانه
همراه
با تعارف و با کـُرنِش
راحت
شدی
از چشم
ِسیر ناشـُدنیهاشان
از
آزمندی ِدِلهاشان.
رضی
9/8/1379
تقدیم به زنده یادهای درگذشته ِهمایی
رَفتی
رفتی، از این
سراچه ِمـَستی
رفتی، به
بـیکرانه ِ هـََسـتی
از سالهای ِ کوشش
ِ بـِسیار
طـَرفی بـِجـُز
خیال نـَبـَستی
دیدی؟ چگونه عمر
بــِسَـر شُد
گاهی به عشق و
باده پرسـتی
شاید، ندیدمت به
دل ِ سیر
نگرفتـَمـَت به
یاری، دستی
حالی نِگر، دگر
نـَتـوانم
دانم، که از
زمانه بـِرَستی
افسوس رفتـَـنـَت
بـِنهادست
بر ژرفنای خاطره،
خـَستی
بَرگو، چرا تو
زود تر از من
از این سراچه دل
بـِگـُسـَسـتی
خوش باش، این
زمانه به فردوس
آسوده، کامران،
بـِنـشـَسـتی
آنان که رفته اند
به هوشـَـند
نی چون رضی به
عالـَم ِمستی
رضی
28مرداد 1386-
6
جولای 2007
هَرجائی
بده
ای شـاهد مقصــود مرا جام ِ دِگر تا به بَّـندم نکِــشد
مِـهر ِ دلارام ِ دِگر
بر در
ِمیکده ها کوفـته ام شـامگهان تِشنه ام، باز بده از خـُم ِمی
جام ِدِگر
چند
روزی بنشـَسـتم به لبِ بامی چند مرغ ِ دل میـبَرَدم باز به یک
بام ِ دِگر
از
چنین دانه دراین کنج ِقفس دِلزده ام دانه ای درقفس ِدیگر و یک
دام ِ دِگر
از
پیام ِ دِگـران روز شـُـماری دارم بـِرسـان باز یکی نامه و
پـِـیغام ِ دِگر
دور
انداز رضی این دل ِ هَرجائی را تا بگیری ز ِدل ِ صافی ِ مِی
کام ِ دِگر
رضی
16/4/1386
دوش
"دیشب
به سیل اشک ره ِخواب میزدم
نقشی
بیــــاد ِخـــط تو بـــر آب میزدم"
حافظ
با توسـن
ِخــیال به صـــحرای ِدوردست
راهی به سوی ِخلوت ِ احباب مـیزدم
با یاد ِ
لاله ِ لـب ِ تو تا به دیــر وقـــــت
بوسی به لـعل ِ بادهِ کمـیاب میزدم
تاریک بود
اطـاقم، ولی به عــــــشق
نوری بسـان ِ کرمک ِ شبتاب مـیزدم
بیدار بود
وجودم، ولی به عـَـــــــمد
در بسـتر ِخـیالِ ِ توام
خواب مـیزدم
تــبدار
بود تن، ولی از دولـتی ِ مِـی
تن را به اشک ِ دیده ِ
پـُرآب مـیزدم
بیمار ِعشق
را ز ِچه با خود کشیده ام
دیوانه ام که گام به
سـَـرداب مـیزدم
تدبــیر
درد ِ من ننـماید دوا، چه خوب
دل را به شـَطً ًِ ساغر ِ
مـیناب مـیزدم
روح ِتو
شاد حافظ ِشیرین سخن که دوش
با شعر ِنغز و باده، ره ِ
خواب میزدم
Rezi, Tokyo,
October 12, 1975
یاری
ای دوستان، ای
دوستان، اکسیر را یاری کنید
با آن توانـــا
دست ِ خود، با یار همکـاری کنید
از روزگـــار ِ
واپـسیـن، تا محـفل ِ دیــروزمان
از خــاطرات ِ
خویشتن، یکدم سـبــکباری کنید
بانظم یا با نثر
ِخود، یا یک ورق ازعکس ِخود
یا خـاطراتی از
هما، بـا دوست همیـاری کنــید
یـاد آورید از
دوستان، از همگنان، همــداستان
همکـار از پیر و
جوان، زین خــلق دلداری کنید
آن پیشـکسوت را
نگر، استـــاد ِ دیــرین را نـگر
آن پیر ِ خـیر
انــدیـش را بــا هـم هــواداری کنید
یک نکته راخوش
گفته ای، ازهرسپاسی نیک تر
ای عاشقــان ِ
مهربــان، اکـسیر را یــاری کنــید
از مولوی آمـوختی
در خواب خوش وزن ِ سخن
یــاران رضی را
امشبی از خواب بیــداری کنـید
Apr 10 2007 رضی
دوست، دشمن
دشمن ِدیرین، فرزندم
را،
کـُلبه ای داد و به
یکبار کشید،
پایه ای داد و به
بیگار کشید
و من از ناچاری،
با عدو دوست شدم،
تا که شاید روزی،
سُرمه ِ چشم کنم دیدن
ِ فرزندم را.
رفتم، رفتم،
با دلی پُر امید،
از رهی ناهموار، به
اُمید ِ دیدار،
دیدم، دیدم، چشم ِ من
روشن شد،
لیک اندوهی سرد،
به دلم چَـنگی زد،
که چرا؟
دوست ِ دیرینم، مام ِ
وطن،
در خراب آباد ِ میهن
ِ من،
هیچ نداد !.
رضی
18/2/1385
حافِظ
به سینه زمزمه ام آتش
است، فریادست
هَرآنچه دهر فراموش
کرد، در یادست
خرابِ خاطر از اندیشهِ
تو آبادست
فراق و دوری ِتو، این
چگونه بیدادست
"بیا که قصر ِاَمَل
سَخت سُست بُنیادست بیار باده که بُنیاد عُمر بر بادست"
چه دیده ایم ز ِخِلقت،
چه دیده ام ز ِ وجود؟
به هرچه بود نظر کرده
ام، نبود، نبود
ندیده ام که چه فرق
است در زیان، در سود
ز ِاِمتیاز ِ جهانی
کجا دِلم آسود
"غلام ِهِمّتِ آنم که
زیر ِچرخ ِکبود ز ِهرچه رَِنگِ تعَلـّق پذیرد آزادست"
خرابِ سینه بشویم به
سیل ِ شط ّ شراب
به این شراب حقیقت
دهم، به اشک، به آب
وجود در دل ِجام ِشراب
گشت حُباب
حُباب را تو به اندیشه
اندکی دَریاب
"چه گویمت که به
میخانه دوش مست و خراب سروش ِعالم ِغِیبَم چه مُژده ها دادست"
شرابِ عشق به خونم چه
خوب گشت عَجین
تـَنـَم چو قطرهِ
باران فتاد روی ِ زمین
بیا، ز ِروی ِصَفا چشم
ِ دل گشای وبِـِبـین
مَلامَـتی که شنیدم ز
ِ صخرهِ سنگین
"که ای بُلند نظر
شاهباز ِ سِدره نشین نِشیمَن ِ تو نه این کنج ِ مِحنت آبادست"
نصیحتی کـُنـَمَت از
زبان ِ مادر ِ پیر:
مَشو به خاطر ِ نان با
وجود ِخود درگیر
بکوش در پی ِ آزادگی،
مَباش اَسـیر
اگر درست نباشی،
سَرَت گذار و بمیر
" تورا ز ِکـُنگرهِ
عرش میزنند صفیر ندانمت که در این دامگه چه افتادست"
چو رفت صحبتِ مادر،
پدر به یاد بیار
به زر نویس کلامَش به
پردهِ پندار
به گوش ِجان بشنو پند،
تا شـَوی بیدار
که پیرمرد به حق بود
مَخزن ِ اسرار
"نصیحَـتی کـُنـَمَت
یاد گیر ودر عمل آر که این حدیث ز ِپیر ِطریقـَتـَم یادست"
هر آنچه سَعی کـُنی
باز میروَد از یاد
به گوش ِ دَهر کجا
میرسد تو را فریاد
که لعنتِ ابدی بر چنین
جهانی باد
که زیر ِخاک نهان کرده
چهرهِ استاد
"غم ِجهان مخور و پندِ
من مبر از یاد که این لطیفهِ عشقم ز ِ رهروی یادست"
مَجوی از زغن و زاغ
دلنشین آوای
غـُراب را سخن این
است، رو تـُرُش منمای
اگر چه سنگ زیاد است
راهِ خود پـیمای
که مرد راه ز ِ سَختی
کجا بدارد پای
"رضا به داده بده وَز
جبین گره بگشای که بر من وتو در ِاختیار نگشادست"
خدا به خاطر ِ تو
نـَقـش ِ این جهان ننهاد
اگرچه در نظرت داد گشت
چون بیداد
بکوش در مِی ومستی
خدات یارَت باد
چرا ز ِ سینه برون
آوری بَسی فریاد؟
"مَجو درستی ِ عهد از
جهان ِ سـُست نهاد که این عَجوزه عروس ِ هِزار دامادست"
به غیر ِچهرهِ خوش
چیست در تـَفـَهُم ِ گل؟
کجا شنیده کـَسی
نـَغمهِ تـَرَنُم ِ گل؟
به غیر ِحُسن
ِنـَظـَرچیست در تـَجـَسُم ِگل؟
به غیر ِخار چسان دیده
ای تـَنـَعُم ِ گل؟
"نِشان ِ عهد و وفا
نیست در تـَبـَسُم ِ گل بـِنال بُلبـُل ِبیدل که جای ِ فریادست"
گرفت کلبهِ اندیشه
بَزم از حافظ
کشید پردهِ پـِندار
رَسم از حافظ
رضی گرفت کلامی به نظم
از حافظ
شده است بر همه ابلیس
خصم از حافظ
"حَسَد چه میبری ای
سُـست نظم بر حافظ قبول ِ خاطر و لطفِ سُخن خدادادست"
رضی1354
جَست
پـِــگاه، بـَهر
ِنیــایــش خـُـدای را جُســــتم
وضو گِرفتم و
سَرتا بـِپای ِخود شُـسـتم
چو بر نمازشـُدم،
قامَتـَـت قیــامَـت کـــرد
بـِبَست
سِـلسِـله ِموی ِ ناز ِ تـو، دَســتم
نماز ِ حَق، به خیـال
ِوُصــــول شـد بـاطِــل
بـِدون
ِآنکـِه بـِدانم، نمــاز بـِشکـَسـتم
چوعارفان بنـِشَـستم
به ذِکـر ِجــود ِ وجود
چوسالِکان به
نیایش به قـُطب پیوَسـتم
خراب ِعِشق
شدم،هوکِشان چنان دَرویش
ز ِهَست و
نیست ِخودنیز،ناگهان رَستـم
به هَفـت مَرحله
ِعشق، در سُلوک ِوُصول
ز ِدرد ِ
هِجر ِتو، جان ِحَقیر ِخود خـَستم
چه حالتی، که چنان
ذرّه در جهان ِ وجود
غریق ِعشق و
به پیش ِوجود ِ تو پَستم
به ناگهان، به خودَم
آمَـدَم از این کـُـفران
خدای ِمن،
تو بـِبـَخشای،عاشِقم، مَستم
در این خجالت ِ سر تا
به پا شنیدم گـُفـت
که باز
گـُفتـَن ِ آن با کـَسی نـَیارَســــتم
نـــــماز بود
مـَرا؟ یا خیــــــال بود مرا؟
گـُمان
که عابـِد ِ درپیـشگاهِ بـُت هَستم
رضی،نگار ِتوخود یک
اِلاهَۀِ عشق است
چو یار
ِخویش بِـِجُستم،خدای راجَستم
زضی
29/3 1374
شِکوه
دوره ِ
هِـــجران زیــــاد و فُرصت ِ دیـــدار کَـم راه ِ وَصـلت سَنـگ
بســیار و ره ِ هَــموار، کَم
پیش ِ چشمم
جلوه های ِچهره ات زَاندازه بیش پیش ِ دل، این جلوه کافی نیست این
بسیار، کَم
مِهر و
عِشق ِتو نموده شـام ِتارم را چو روز باز تاریـک اســت دل، این
پَرتـو ِ اَنــــوار، کَم
ُمهر بر لب
میزنم، زآن رو که دانی راز ِ من گرچه دنــیا راز دارم، پــیش ِ تو
اســــرار، کَم
گر ببـــینم
بار دیگر، گویــمت اســـــرار ِ دل وای بر من، باز شد این فرصــــت ِ
دیــدار، کَم
چشم دل را
بازکن، دنیای ِ عشق اش را نِگر شکوه کمتر کن، رضی، یک بوسه ِ دلدار،
کَم؟
رضی
10 فوریه 1977
جام ِتُهی
حالی فقــــــط
خیـــال مرا یار میــــــشود در خـــاطرات، یاد ِتو، هربار
میــشود
فرهاد ِعشق ِآن لب
ِشــیرین ات ام، ولی هر تـیشه، زَخم ِ سینه ِ تبـــدار میشود
خوابی ست ژرف
مــرا آگـَـــهی به روز شب مـیشود، خیـال ِ تو بیدار مــیشود
آیی به چشم
ِمن،همه نوراست و روشنی گر مـیروی، دوباره شب ِ تار مــیشود
دیوانه را نِــگر
که به آوارگی ِ خویـــــش در کوی ِدوست عاقل و هُشیارمیشود
جُز در خیــال
نَگـُـنجَد هوای ِدوســــــــت هر خطّ ّشـعر با توچه پُربار
میـــشود
جام ِ تُهی ست شعر
ِ رضی، با خیال ِ تو لبریز از شـــراب ِ گـُـهربار میــــشود
رضی 23/8 /1384
چرا؟
آن کِتابی را که با شادی
سراسر خواند،
باز کردم دیرگاهی
چَند،
بوی ِدَستش در میان ِ بَرگهایش بود،
واژه هایش یادی از لبخند.
با خودم گفتم،
او چرا رفته؟ من چرا ماندم؟
او چه در سر داشت؟
ای دریغ،
حال،
من با این کتاب ِ شِعر تنها مانده ام، تنها،
او رهایم کرده کُنج ِ این قفس، امّا،
گرچه بسیارند، تن ها،
جُملِگی نا آشنایانند،
من چرا ماندم؟
رضی 27/3/1384
اِکسیر
خوشا به حال
ِشــــــــما، دوستـان ِ اِکســیری بدا به حال ِمن ِبَســــــته بال ِ
زَنجــــــــــیری
به جمع ِخویش چه زیبا
ترانه میـــــــــــسازید ترانه های ِجوان، نی چو شِـعر ِ من، پــیری
(امیر ِ)مجلِسِـتان خوش
ســــــــــرود از یاری که در قدح به شــــما داد تــُحـفه اکســـــیری
به جمع
ِ(عطروَش)اش،(خادِمی) ست بریاران هم او کــه داد به تاریـــــخ ما،
فراگـــــیری
ز ِپـــیر ِمیــــکده یاد
آورم به این اُمـّـــــــــــید که تا دهد می ِ گلرنگ، تـِشــــنه را،
ســیری
رضی خـــموش، ز ِ یاران
شــــــنو که آزادنـد نه چون تویی که به زنجیر ِ خویش درگیری
رضی 3/6/1384
نوروز
بُگشای پنــــجره
را، بُگشای
نوروز ِباســــتان
وبـــــهار آید
بُگذر ز ِژاژخایی
ِ اهــــریمن
شادی وشور وبانگ ِهَزار
آید
فرخنـــــده ترز ِآینه
ِ جمشـید
سیــمای ِ دلپــذ یر ِ
نگار آید
نوروز خنده ِ لب ِ
ایرانی ست
لبخند ها، دوباره به
کار آید
از اهــرمن اثر نه
بجا ماند
ایران خُجَسته تر ز ِ
بهار آید
رضی
مَرز
چه میشـََوَد اگر
این مرز از میــــان برود؟ صدای ِمن به دِگر سـوی ِاین جهان برود
به دوســتان ِ من
از دوسـتی پیـــــــام بَرَد نوای ِخنـــده ِیاران به آســــــــــمان
برود
چه میشُد ار همه
دیوار ها خــراب شوند؟ جُــدایی از دل ِیــاران ِمـــــــــهربان برود
بِِهر کجا که
بخواهم, ســفر کنم با دوسـت دلم چو دسـته گـُلی، نزد ِدوستـــــان
برود
پیاله های ِمِی از
آشنــــــــا بگیرم، شـــاد سرشک ِدوری از این خسته دیدگان برود
سکوت و خلوت و
تنهایی ام تمام شَــــوَد غبُـــــــار ِ غربَتِ انـدوه از آشیــان
برود
رضی, شَکیب, به
خُمخانه غرق شو,شاید پس از دو روز ِ دِگر مرز از میـــان برود
رضی 28/2/1384
من، تو
